| مجلات >ماهنامه كوثر>شماره 35 |
زهرا حبيبيان
12- اهل بيت عليهم السلام
درقرآن، در آيه تطهير واژه «اهلبيت» به كار رفته است.
طبق آيه، خداوند رجس را از آنان دور كرده و عصمت و طهارت راويژگى بارزشان قرار داده است. پيامبر(ص)كه نقش تبيين و تفسيرآيات را برعهده داشت و گاه با گفتار و گاه با رفتار پرده ازرازهاى قرآنى بر مىداشت، كوششى برجسته را در بيان معنا و مصداق«اهلبيت» به انجام رسانيد; از جمله رفتارهاى نبوى كه سنى وشيعه، نقل كردهاند. رفتن مكرر پيامبر(ص)در اوقات نمازبردرخانه على(ع)و فاطمه(س)است كه با صداى بلند در هر باربرآنان به عنوان اهلبيت، سلام مىگفت; تا از اين رهگذر مصداق آيهتطهير را آشكار كند.
در زير به ذكر يك روايت از روايتهاى وارده در اين زمينه،اشاره مىكنيم:
ابن عباس مىگويد: ما، نه ماه پيامبر(ص)را در وقت هر نمازمشاهده كرديم كه بردرخانه على(ع)مىرفت و مىگفت: «السلام عليكمو رحمهالله و بركاته، اهل بيت! انما يريدالله ليذهب عنكم الرجساهلالبيت و يطهركم تطهيرا»
13- باران
از على(ع)روايتشده كه فرمود:
«كان رسول الله(ص)يستمطراول مطر و يقوم حتى يبتل راسه ولحيته»
پيامبر(ص)در اولين بارانى كه مىباريد، زير آن قرار مىگرفت تاجايى كه سر و محاسن او خيس مىشد.
14- بخشودن
«كان رسول الله(ص)يامر فى كل مجالسه بالعفو»
پيامبر(ص)در هر يك از مجلسهاى خود به بخشودن و در گذشتن ازديگران سفارش مىكرد.
15- بخشش
على(ع)فرمود:
«كان رسول الله اجود الناس كفا»
پيامبر(ص)بخشندهترين مردم بود.
ابىعمر مىگويد:
من كسى را بخشندهتر از پيامبر(ص)نيافتم.
16- بخل
ابىبصير مىگويد: به امام باقر(ع)عرض كردم: آيا پيامبر(ص)ازبخل به خدا پناه مىبرد؟
او فرمود: بلى، اى ابامحمد! در هر صبح و شام و ما(نيز)به خدااز بخل پناه مىبريم.
17- بندگى خدا
امام باقر(ع)مىفرمايد:
عائشه در يك شب به پيامبر(ص)كه نزد او بود، گفت: چرا خود رابه مشقت مىافكنى، درحالى كه خداوند آنچه از توسرزده و خواهدزد، بخشيده است؟
پيامبر(ص)پاسخ داد:
آيا من بنده شكورى نباشم؟
امام صادق(ع)فرمود:
«كان رسول الله(ص)... يعلم انه عبد»
پيامبر(ص)... خود را يك بنده مىدانست.
18- بنىهاشم
پيامبر(ص)بنىهاشم را جايگاهى ويژه مىبخشيد; از ميان بنىهاشم،امامان دوازدهگانه برخاستهاند و سلسله پاك زهرا(س)از اين طائفهپديد آمدهاند. رفتار پيامبر(ص)با بنىهاشم درحقيقت زمينه سازىبراى جلب توجه به نسل پاكى است كه در ميان بنىهاشم پديد خواهدآمد. اين رفتار، بعدى الهى داشت و نه ماهيتى قوم گرايانه.
پيامبر(ص)مىخواست از اين رهگذر، آل محمد(ص)را معرفى كند.
دشمنان اسلام كه از عصبيتهاى قومى پيروى مىكردند، از ارجگذارىپيامبر(ص) بربنىهاشم رنج مىبردند. از اينرو، آنان بيشتريندشمنىها را با بنىهاشم به عمل آوردند.
آنچه در زير مىآيد، يكى از رفتارهاى پيامبر(ص)بابنىهاشم استكه امام باقر(ع) آن را بيان كرده است:
«كان رسول الله(ص)يصنع بمن مات من بنىهاشم خاصه شيئا لايصنعهباحد من المسلمين كان اذا صلى على الهاشمى نضح قبره بالماء ووضع رسول الله(ص)كفه علىالقبر حتى ترى اصابعه فىالطين فكانالغريب يقدم او المسافر من اهل المدينه فيرى القبر الجديد عليهاثر كف رسول الله(ص)فيقول من مات من آل محمد(ص)؟»
پيامبر(ص)نسبتبه كسى كه از بنى هاشم مىمرد، رفتارى ويژهداشت كه نسبتبه هيچ كس از غير آنان انجام نمىداد. هنگامى كهبر هاشمى نماز مىگذارد، قبر او را با آب تر مىنمود و دستش رابر قبر مىگذارد، به گونهاى كه جاى انگشتان حضرت درگل باقىمىماند. انسان غريبى كه به شهر مىآمد يا مسافرى كه به مدينه برمىگشت و اثر انگشت پيامبر(ص) را بر روى قبر جديد مىديد،مىپرسيد: چه كسى از آل محمد(ص) فوت كرده است؟