مقایسه اثربخشی روان درمانی یکپارچه گرای دینی، درمان شناختی – رفتاری و دارویی بر میزان افسردگی و نگرش های ناکارآمد بیماران مبتلا به افسرده خویی / امراله ابراهیمی
تاریخ درج : ‎1388/5/27 | بازدید : 683
کلید واژه ها : روان درمانی یکپارچه گرای دینی، درمان شناختی -رفتاری، دارو درمانی، اختلال افسرده خویی
مقطع : دکترا
استاد راهنما : دکتر حمیدطاهر نشاط دوست- دکتر مهرداد کلانتری
رشته گرایش : تاریخ - ایران دوره اسلامی
استاد مشاور : دکتر حسین مولوی- دکتر قربانعلی اسدالهی
دانشگاه : دانشگاه اصفهان
استاد ناظر :
واحد :
تاريخ دفاع : 1386

چکيده:
اختلال افسرده خویی یکی از اختلالات شایع روان پزشکی است که هزینه های هنگفتی را به طور مستقیم و غیرمستقیم برخانواده و جامعه تحمیل می کند. از جمله درمان های رایج آن، درمان های دارویی و شناختی – رفتاری است. با توجه به مزمن بودن اختلال و عدم پاسخ کافی به درمان، اخیراً گرایش روزافزونی به تقویت الگو های روان درمانی با توانمندی های فرهنگی و معنوی به وجود آمده است. هدف از این پژوهش مقایسه اثربخشی روان درمانی یکپارچه گرای دینی، درمان شناختی – رفتاری و دارو درمانی برشدت علائم افسردگی و نگرش های ناکارآمد بیماران مبتلا به افسرده خویی بود. طرح پژوهش، یک مطالعه تجربی تصادفی دوسوکور با گروه کنترل بود. بدین منظور 62 بیمار مبتلا به اختلال افسرده خویی برمبنای ملاک های متن تجدید نظر شده راهنمای تشخیصی وآماری اختلالات روانی(انجمن روان پزشکی آمریکا) از مراکز مختلف بهداشتی – درمانی و آموزشی توسط فراخوان از پزشکان و اطلاعیه عمومی طی دو مرحله غربالگری اولیه و مصاحبه بالینی ساختار یافته انتخاب شدند. آزمودنی ها به صورت تصادفی به سه گروه آزمایش و یک گروه کنترل (لیست انتظار) اختصاص یافتند. گروه درمان دارویی توسط متخصص روان پزشکی تحت درمان با داروهای ضد افسردگی استاندارد قرار گرفت و گروه روان درمانی یکپارچه گرای دینی 8 جلسه روان درمانی با استفاده از مدل روان درمانی که طی مطالعه کیفی (تئوری پایه) تدوین شده بود را دریافت کردند. همچنین 8 جلسه درمان شناختی – رفتاری ویژه اختلال افسرده خویی، برای گروه شناختی – رفتاری ارائه می گردید. آزمودنی ها قبل از مداخله، 4 هفته بعد از شروع، پایان مداخله و 3 ماه پس از پایان (پیگیری ) توسط مقیاس های افسردگی بک، مقیاس درجه بندی افسردگی هامیلتون، و مقیاس نگرش های ناکارآمد ارزیابی شدند. داده توسط آزمون مانکوا تحلیل گردید. نتایج نشان داد در سه مرحله بین درمان، پایان و مرحله پیگیری هر سه گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل تفاوت معنی داری داشتند. در پایان دوره مداخله، روان درمانی یکپارچه گرای دینی نسبت به درمان دارویی براساس هر سه شاخص اندازه گیری اثربخشی بیشتری را نشان داد (01/0>P) ولی نسبت به درمان شناختی – رفتاری برمبنای مقیاس های سنجش افسردگی تفاوتی نداشت. روان درمانی یکپارچه گرای دینی نسبت به درمان دارویی وشناختی-رفتاری اثربخشی بیشتری برکاهش نگرش های ناکارآمد داشت (05/0>P). در حالی که سرعت پاسخ به درمان طی یک ماه در هر سه گروه برابر بود، روان درمانی یکپارچه گرای دینی و درمان شناختی – رفتاری اثربخشی پایدارتری نسبت به درمان دارویی در طی سه ماه پیگیری نشان داد (01/0>P). یافته های این پژوهش از تقویت اثربخشی روان درمانی با ظرفیت های فرهنگی و آموزه های دینی حمایت می کند