مقدمه

امام سجاد عليه السلام فرمود:

الا و ان ابغض الناس الى الله من يقتدى بسنة امام و لا يقتدى باعماله (1) .

هشدار كه منفورترين مردم نزد پروردگار،كسى است كه شيوه امامى را پيروى كند ولى از
سيره عملى او پيروى ننمايد.

براى‏«چگونه بودن‏»نياز به الگو داريم و نقش الگو در تربيت چنان روشن است كه نيازى به
بيان و توضيح نيست.

آنچه در اين الگوگيرى و اسوه‏يابى و تاسى به اخلاق اولياء الهى كارساز است،آشنايى با
جزئيات صفات ورفتار آنان،نه كليات.خوشبختانه در كتب حديث و سيره،نمونه‏هاى رفتارى
پيامبر و امامان بصورت ريز و جزئى آمده است كه آشنايى با آنها بسيار سودمند است و گامى
جهت‏خودسازى و تعالى بخشيدن به جامعه است.

انسان در ديد ژرف‏نگر اسلام،بيابانگردى سرگردان و گمگشته‏اى در تاريكزار زندگى نيست.او
كشتى شكسته‏اى شوربخت و نا اميد و اسير موجهاى بيم‏زا و هراس آفرين نمى‏باشد.

بلكه موجودى مسؤول است كه با مقصد و مقصودى مشخص با زاد و توشه‏اى كامل و
راهنمايانى درونى و برونى به سفرى پرداخته كه از صحراى عدم آغاز مى‏شود و تا بار يافتن به
لقاء الهى ادامه دارد.

تمامى نيروهاى خلقت،انسان را در اين سفر صادقانه يارى مى‏كنند و خداوند با لطف بيكران
خويش از راههاى گوناگون[به هدايت]پرداخته است و بهترين‏جايگاه جاودانه را در سراى
آخرت براى او مهيا كرده است.

انسان براى به دست آوردن نيكبختى خويش و سعادتمندى جامعه و رضايت‏خداوند بايد در
طول اين سفر چگونه زيستن را بياموزد و اين آموزه‏هاى را در زندگى خويش بكار بگمارد.

اسلام عزيز براى پاسخگويى بدين سؤال بسيار اساسى دو شيوه را دنبال كرده است:

الف:بيان احكام و دستورهاى زندگى از آغاز تا فرجام

ب:ارائه الگوهاى تربيتى و نمونه‏هاى عينى كمال بر اساس همين شيوه دوم در قرآن مجيد
بارها از پيامبران و ديگر انسانهاى والا سخن به ميان آمده،و از جنبه‏هاى الگويى آنان ستايش
شده تا ديگران نيز به آنان تاسى بجويند.

در مكتب حياتبخش تشيع(اسلام راستين)معرفى‏اين الگوهاى الهى گسترده‏تر است و
پيشوايان معصوم كه بهترين اسوه‏هاى و الگوهاى زندگى‏اند فرا روى چشمان باز و دلهاى آگاه
قرار دارد تا آنانكه مسؤوليت الهى و رسالت انسانى خويش را درك كرده‏اند و تصميم براى
رسيدن به چكادهاى فرازمند فضيلت و كمال دارند با درس گرفتن از آنان زيستنى
شرافتمندانه كه سعادت دنيا و آخرت را تامين مى‏كند در پيش گيرند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام،اسوه بشريت‏اند و تبعيت عملى
از آنان رهنمون كمالجويان است.

پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود:

ادبنى ربى فاحسن تاديبى(2)

خداوند مرا تاديب كرده و ادبم را نيكو ساخته است.

ويژگى سيره معصومين در اين است كه مورد پسند و قبول پروردگار است و با اطمينان
مى‏توان از آن پيروى كرد.اكنون به عنوان نمونه‏اى از درياى مواج و گرانقدر روايات،چهل
حديث از سيره هر يك از معصومين عليهم السلام به پيشگاه امت اسلامى عرضه مى‏شود.
اميد كه همه ما را چراغ راه و رهتوشه سفرى باشد براى رسيدن به سعادت دنيا و نيكبختى
آخرت.

در اين چهل حديث،از ميان انبوه روايات مربوط به سيره امام على عليه السلام به گزينش
پرداخته‏ايم و از آن بوستان باصفا و دل‏انگيز،دسته گلى براى شما چيده و ارمغان آورده‏ايم،
باشد كه مطالعه آن،چشم دلمان را روشنتر سازد و رفتار ولى الله اعظم،الگوى زيستن ما شود
و رشته جانمان به عشق علوى پيوسته‏تر گردد،تا از اين راه به آن‏«مدار حق و عدالت‏»نزديكتر
شويم.