انسان در قرآن > قرآن كريم > تفسير موضوعى > انسان در قرآن

بدن انسان در تمامى نشئات، ابزار روح است

كتاب: زن در آينه جلال و جمال، ص 140

نويسنده: آية الله جوادى آملى

بدن، نه تمام حقيقت انسان است ونه جزئى از حقيقت اوست، بلكه ابزار محض است.

هم اكنون كه ما در دنيا داراى جسم وجان هستيم وبدن داريم وبدون بدن نيستيم، تمام كارها را روح مى‏كند، وتمام درد ورنجها ويا لذت ونشاط را روح مى‏برد، اگر به دست ما صدمه‏اى وارد شود، نيروى لامسه احساس مى‏كند، نه جرم دست. چنانچه اگر اين نيروى لمس كه جزو شؤون روح است، تخدير شود ودست را قطعه قطعه كنند، دردى احساس نمى‏شود، پس آنچه احساس مى‏كند، روح است. چه اينكه اگر غذا مى‏خوريم، گرچه فك حركت مى‏كند، ودندان مى‏جود ولى ذائقه لذت مى‏برد وذائقه از شؤون روح است. بدن ابزار كار است تا روح لذت ببرد. در درد انچنان است ودر نشاط هم اين‏چنين. پس اكنون نيز كه بدن داريم، تمام كارها را روح به عهده دارد وبدن ابزارى است كه روح آن را از جايى به جايى منتقل مى‏كند.

در جهنم نيز مساله بر همين منوال است. ذات اقدس اله مى‏فرمايد:

وقتى پوست اينها در جهنم سوخت وخاكستر شد ما دوباره پوست وگوشت مى‏رويانيم تا آنها، عذاب بچشند، نه پوست وگوشت.

كلما نضجت جلودهم بدلناهم جلودا غيرها ليذوقوا العذاب (1)

هرچه پوستشان بريان گردد پوستهاى ديگرى برجايش نهيم تا عذاب را بچشند.

چون عموما نيروى لمس در همه جرم بدن وخصوصا در پوست مبسوط است، ونيروى لمس به عهده پوست است، لذا پوست تازه روييده مى‏شود تا اينها، درد را بيشتر احساس كنند، نه اين كه پوست درد بكشد، بلكه اينها درد بكشند با پوست تازه ليذوقوا العذاب.

بنابراين همان‏گونه كه در دنيا بدن فرع است، در نشئات ديگر هم بدن فرع است.

پى‏نوشت:

1. نساء، 56.