صد پنجره آغوش

از آينه زنگار زدوديم و نيامد

صد پنجره آغوش گشوديم و نيامد

از آتش صد حادثه، اين سوخته دل را

بس داغ كه بر داغ فزوديم و نيامد

شد ترجمه بر چهره ما، واژه به واژه

آن شعر كه با اشك سروديم و نيامد

از نسل كدامين گل خوشبوست كه برپاش

چون لاله به پا خاسته بوديم و نيامد؟

اى كاش به يك صبح بهارى رسد از راه

آن نادره گل را كه ستوديم و نيامد

سيميندخت وحيدى

پرسش

اى نسيم سرخوشى كه از كرانه‏ها عبور مى‏كنى

اى چكاوكى كه كوچ تا به جلگه‏هاى دور مى‏كنى

اى شهاب روشنى كه از ديار آفتاب مى‏رسى

اين فضاى قيرگونه را پر از طنين نور مى‏كنى

آى ابر دلگرفته مهاجرى كه خاك تيره را

آشناى تند بارش شبانه بلور مى‏كنى

اى ترنمى كه پا به پاى رودها و آبشارها

خلوت سواحل خموش را فضاى شور مى‏كنى

اى رهسپر، گر از ديار يار ما عبور مى‏كنى

پرسشى نما بگو كه اى بهار كى ظهور مى‏كنى؟

محمدرضا تركى

عدل پايدار

ز كعبه عزم سفر كن، به اين ديار بيا!

چو عطر غنچه نهان تا كى؟ آشكار بيا

حريم دامن نرجس شد از تو رشك بهار

گل يگانه گلزار روزگار، بيا

تويى، تو نور محمد، تو جلوه‏يى ز على

تو سيف منتقمى، عدل پايدار بيا

زمان، گذرگه پژواك نام نامى تست

زمين ز راى تو گيرد مگر قرار، بيا

زلال چشمه تويى، روح سبزه، رمز بهار

بيا كه با تو شود فصل‏ها، بهار بيا

براى آنكه نشانى تو اى مبشر نور

درخت‏خشك عدالت‏به برگ و بار، بيا

براى آمدنت، گر چه زود هم دير است!

شتاب كن كه برآرى ز شب دمار، بيا

نگاه منتظرانت فسرد و مى‏ترسم

كه پژمرد همه گل‏هاى انتظار، بيا

فشانده‏ايم به راهت‏بسى شكوفه خون

به كربلاى غريبان اين ديار بيا

به انتظار تو تا كى، طلايه‏داربهار

تو اى قرار به دل‏هاى بيقرار بيا

قسم به اشك يتيمان بيا ! بيا مهدى

قسم به حسرت دل‏هاى داغدار، بيا

سپيده كاشانى

با غزل‏هاى سبز

تو مى‏آيى و دست‏هاى مرا

پر از عطر ياس و سحر مى‏كنى

تو مى‏آيى و لحظه‏هاى مرا

از احساس گل تازه‏تر مى‏كنى

تو مى‏آيى و چشم‏هاى مرا

براى شكفتن خبر مى‏كنى

اگر خسته باشم از اين انتظار

به اين خسته آخر نظر مى‏كنى

تو مى‏آيى و با غزل‏هاى سبز

بهار جوان را صدا مى‏زنى

به «انسانيت‏» بال و پر مى‏دهى

به زخم «حقيقت‏» دوا مى‏زنى

تو مى‏آيى و مرهم آشتى

به سرتاسر كينه‏ها مى‏زنى

تو مى‏آيى و با طلوعى لطيف

چه نقشى به آئينه‏ها مى‏زنى !

نسرين صمصامى