مظفّر سالارى

هنوز پنجاه مترى تا ايستگاه فاصله داشتيم كه اتوبوس از پيچ خيابان، پديدار شد. سعيد، تا اتوبوس را ديد، شروع كرد به دويدن. اتوبوس، به سرعتْ پيش مى آمد . تا ايستگاه ، فاصله زيادى داشتيم . هر گونه تلاشى براى رسيدن به اتوبوس ، بيهوده به نظر مى رسيد.
- بدو رضا! بدو كه رسيد!
پوزخندى زدم و توى دلم گفتم : «نگاهش كن چه طور مى دود!». مطمئن بودم كه نمى رسد . از اين اخلاقش لجم مى گرفت . به نظر او همه معلم ها ، همه بچه ها، همه مغازه ها ، همه آدم ها ، پدر و مادرها ، كوچولوها ، بزرگ ها و خلاصه زمين و زمان ، خوب و دوست داشتنى بودند . زود اعتماد مى كرد . زود دوست مى شد . مى جوشيد . با حرارت دست مى داد . مى خنديد و رَجِ دندان هاى سفيد و مرتّبش را به نمايش مى گذاشت . مثل فنر ، هميشه آماده بود كه از جا بپرد. زود تصميم مى گرفت و زود دست به كار مى شد.
همان طور كه ورجه ورجه مى كرد و چتر موهاى روى پيشانى اش بشين و پاشو مى كردند ، به عقب نگاه كرد . از اين كه ديد تكان نخورده ام ، تعجب كرد . سر برگرداند و با دست، اشاره كرد كه: بدو!
اتوبوس با هيكل گنده اش و آدم هاى فراوانى كه تا بيخ گلو قورت داده بود، مثل باد از كنارم گذشت و دود گرم و نَفَسگيرش به صورتم خورد . با سنگينى و سرعت ، از كنار من و بعد ، از كنار سعيد گذشت . عقبش مثل قايقى در دست امواج، بالا و پايين مى رفت و فنرهايش ، خيلى خفيف ، صدا مى دادند؛ امّا صداى موتورش شنيده نمى شد . چنان آرامْ كار مى كرد كه گويى خاموش است و دستى قوى ، آن را از سر پيچ ، به جلو هُل داده است.
سعيد هم مثل اين اتوبوس بود؛ پرحرارت و فعال و در عين حال ، آرام . داشتم كِيف مى كردم . اتوبوس ، چنان از كنارش رد شد كه انگار با او مسابقه داده است . چه قدر در مقابل اتوبوس ،
 

كوچك و شكننده بود!

*

پنالتى كه كرد ، رفت جلوى داور و تعظيم كنان گفت كه طرف را به عمد ، كلّه پا نكرده است . داور ، بى اعتنا به حرف هاى او ، با پشت دستْ اشاره كرد كه دور شود . كيف كردم! اگر گل مى خوردم ، همه او را مقصّر مى دانستند . بهتر از اين نمى شد! آمد پيشم و سر در گوشم گذاشت.
- رضا! بگذار من بگيرم.
قرمز و برافروخته شده بود . مثلاً احساس مسئوليت مى كرد . چشم هاى درشتش ، از نزديك ، چه قدر تأثيرگذار بودند! براى لحظه اى حس كردم خيلى دوستش دارم . نمى دانم از روى محبت و يا از روى بد جنسى ، موهاى روى پيشانى اش را به هم ريختم و مثل توى فيلم ها از گوشه چشم ، نگاهى بهش انداختم و گفتم : بابا بى خيال! فداى سرت!
با يكى از همان لبخندهاى هميشگى اش ، مثل توى فيلم ها گفت : خودم خطا كردم ، خودم هم مى گيرم .
من هم لبخند زدم ، با اين اميد كه شايد لبخند من هم چيزى در همان مايه ها باشد!
- سعيد جان! دروازه بانى كه اَلكى نيست.
- جان رضا ، مى گيرمش . باور كن . احساس مى كنم مى گيرمش.
هميشه همين را مى گفت : «احساس مى كنم فلان ، احساس مى كنم بهمان!».

*

احساس كرده بود كه به اتوبوس مى رسد . اتوبوس ، كنار تابلوى زرد رنگ ايستاد و سعيد هنوز خيلى بايد مى دويد تا برسد . اگر هم شك داشتم ، حالا ديگر يقين كردم كه
 

نمى رسد . ايستگاه ، خلوت بود و اتوبوس ، لِفتش نمى داد . الان بود كه از جا بكند و مثل هواپيما كه چرخ هايش را جمع مى كند ، درهايش را ببندد.

*

مانند كسى كه لطف مهمى مى كند ، دستكش هايم را كه به جانم بسته بودند ، انگشت به انگشت از دستم بيرون آوردم و در سكوتى زيبا ، مثل توى فيلم ها، كوفتم توى دستش . رفت ميان دروازه ايستاد و با نگاهى خيره به توپ - كه روى نقطه پنالتى كاشته شده بود - ، دستكش ها را دست كرد . كمى به جلو خم شد و انگشت هاى دو دستش را در هم انداخت تا در دستكش ، خوب جا بگيرند . خدا خدا مى كردم كه نتواند بگيرد و مثلاً براى خالى نبودن عريضه ، سرش بخورد به تير دروازه و كار به دفتر و پانسمان بكشد.

*

يك مسافر از طرف خانم ها به زحمتْ پايين آمد . ديگرى هم به سختى از طرف آقايانْ سوار شد . سعيد ، همچنان مى دويد . مسافرها تا روى پله ها ايستاده بودند . اگر هم مى رسيد - كه هرگز نمى رسيد - ، كجا مى خواست خودش را بند كند؟

*

داور ، گِره ابروهايش را محكم كرد ، به خودش فشار آورد و در سوت دميد . سعيد ، شيرجه رفت و روى زمين ، پهن شد . توپ ، در خلاف جهت او نشست توى تور؛ تور را نيم مترى به عقب برد و بعد ، توى تور ، قِل خورد و پايين افتاد و راه خودش را گرفت و آمد كنار سعيد . حسابى كيف كردم! از اين بهتر ، روى كسى كم نمى شد! نزديك بود با بچه هاى تيم مقابل به هوا بپرم و مثل توى فيلم ها، يك «يوهو»ى جانانه تحويل دماغ سوخته ها بدهم كه به خودم آمدم . فكر مى كردم سعيد ، حالا سرش را مى اندازد پايين و مى رود طرف لباس هاى روى نيمكت تا بزند به چاك؛ اما لبخند زنان بلند شد و گفت : نشد . دروازه بانى ، آن طورها هم كه خيال مى كردم ، كار آسانى نيست!
مى خواستم دستكش هاى عزيزم را از دستش بكشم بيرون و بگويم : «پس چى خيال كردى؟! فكر كردى هر كس اين جا ايستاد و مثل هشت پا ، دست هايش را به دو طرف باز كرد ، مى شود دروازه بان؟» . در عوض گفتم : «خيلى حيف شد! اگر فقط جهت را درستْ تشخيص داده بودى ، با
 

اين شيرجه اى كه زدى ، رد خور نداشت .. . توپ را چار چنگولى قاپيده بودى!» و توى دلم گفتم : جان خودت!

*

عجب سِمِجى بود! همچنان داشت مى دويد . اتوبوس ، درهايش را بست و تكان خورد . خيلى خوشحال بودم كه مُفت و مسلّم ، خودم را به زحمت نينداخته ام . چه كيفى داشت وقتى به او مى رسيدم و او نفس نفس مى زد و من سرم را به تأسفْ تكان مى دادم! نمى توانستم مثل خودش رُك و صريح باشم و حرف دلم را بزنم و مثلاً بگويم : باور كن پنجاه تومان نذر كردم كه به اتوبوس نرسى! هم براى اين كه دماغت بسوزد و هم براى اين كه مجبور نباشم بقيه راه را تنها و دماغ سوخته ، گز كنم.

*

زنگ تفريح ، يكى از بچه ها خبر آورد كه سعيد گفته : روزنامه ديوارى رضا به درد نمى خورَد .
براى آن ، زحمت زيادى نكشيده بودم . چند تا مجلّه تمام رنگى گذاشته بودم جلوم ، عكس ها و نقاشى هايشان را با قيچى بيرون آورده بودم و چسبانده بودم روى مقوا . اسمش را گذاشته بودم روزنامه ديوارى! مدت ها بود كه منتظر بودم يك جورى سر صحبت را با سعيد باز كنم و با او دوست بشوم . رويم نمى شد مثل بچه آدم بروم و بهش بگويم : «سلام! من از تو خوشم مى آيد . دلم مى خواهد باهات دوست بشوم . دلم مى خواهد با هم يك روزنامه ديوارى قشنگ درست كنيم كه مانندش را كسى نديده باشد» . مسلّم بود كه سعيد ، هيچ وقت ، آن جورى نگفته بود : «روزنامه ديوارى رضا به درد نمى خورَد»؛ اما من بهانه اى را كه در به در به دنبالش بودم ، پيدا كرده بودم . سينه سپر كردم و رفتم كنار زمين واليبال ، يقه سعيد را گرفتم.
- تو با روزنامه ديوارى من چه كار دارى ، نخود؟
- هيچ كار.
- پس «به درد نمى خورد» يعنى چه؟
- نگفتم به درد نمى خورد . گفتم اگر نقاشى هايش را خودت كشيده بودى ، بهتر مى شد.
- تو كارشناسى؟ چه كاره اى كه به هر چيزى كار دارى؟
- به عنوان يك بيننده معمولى
 

گفتم . حالا هم مى گويم . تو كه نقاشى ات بد نيست.
دستم شُل شد . يقه اش را رها كردم . آرزوى يك دعواى جانانه به دلم ماند.
- به هر حال ، بهتر است بروى و خودت يكى درست كنى ، ببينيم كجاى كارى.
- نمى خواهى با هم درست كنيم؟
اين جمله را با لبخند پرسيد . انگار نه انگار كه همين چند لحظه پيش ، يقه اش را گرفته بودم . از خدا مى خواستم روزنامه ديوارى را با هم كار كنيم؛ مخصوصاً كه كار به رفت و آمد به خانه يكديگر هم مى كشيد؛ اما گفتم : اين كه نشد رقابت! بايد يك بار هم كه شده ، به تنهايى روزنامه ديوارى درست كنى تا بفهمى كجاى كارى.

*