روزى براى خواجه خربزه اى به رسم تحفه آورده بودند و چون خواجه ميل نداشت كه چنين ميوه لذيذى را به تنهايى صرف كند, (گفت: رو فرزند, لقمان را بخوان).
پس از آنكه لقمان حاضر شد, خواجه نيز به رسم هميشگى, سهم نخستين غذا يا ميوه را بدو داد.

خواجه چون خربزه بر دهان نهاد, ناگهان كام خود را تلخ و زهرآگين ديد و تا مدّتى از تلخى خربزه, ناخوش و پريشان حال بود و در اين شگفتى كه لقمان, اين خربزه بسيار تلخ را چگونه با سرخوشى خورده است و شكوه اى سر نداده است.

اينجا بود كه لقمان, بار ديگر دريچه اى به رمز و راز رفاقت و صداقت بر گشود و اندازه سپاسدارى از دوست و پذيرش آنچه را از اوست, بر نمود و نشان داد كه: هرچه از دوست مى رسد, نيكوست.

پس از اين, مولوى يكى از زيباترين بخشهاى مثنوى را از زبان لقمان حكيم مى آفريند و اندكى از فوايد محبّت و دوستى را باز مى گويد:

 

37