| مجلات >حديث زندگى>شماره 23 |
مترجم: ليلا جَهرودى
زمانى كه دكتر وان و خانوادهاش در اروپا بودند يكبار مجبور شدند براى رسيدن به آلمان، سهشبانهروز متوالى در راه باشند. بنابراين، او، همسرش و دختر سه سالهاش همگى سوار ماشين شدند. دختر كوچكش هرگز پيش از اين در شب، سفر نكرده بود، به همين دليل، اول از تاريكى مطلق بيرون، ترسيده بود.
ـ داريم كجا مىريم بابا؟
ـ خونه عمويت، توى آلمان.
ـ تا حالا خونه عمو رفتى؟
ـ نه!
ـ پس راه را بلدى.
ـ شايد! مىتونيم از روى نقشه پيدا كنيم.
ـ بلدى از روى نقشه راه را پيدا كنى؟
ـ بله، به سلامت مىرسيم.
ـ اگر گرسنه شديم، كجا غذا مىخوريم؟
ـ اگر گرسنه شديم، دم يك رستوران نگه مىداريم.
ـ مىدونى كه رستوران، توى راه هست؟
ـ بله هست.
ـ مىدونى كجا؟
ـ نه؛ امّا مىتونيم چندتايى پيدا كنيم.
اين گفتگو طى شب اول و همچنين شب دوم، چندينبار تكرار شد؛ امّا شب سوم، دختر كوچولو ساكت بود. دكتر فكر كرد كه شايد دختر كوچولو خوابيده باشد؛ امّا وقتى كه توى آينه نگاه كرد، ديد كه دختر كوچولو بيدار است و دارد در آرامش، بيرون را نگاه مىكند. دكتر از اينكه مىديد دخترش ديگر سؤالى نمىپرسد، تعجب كرد.
ـ عزيزم مىدونى كجا داريم مىريم؟
ـ آلمان، خونه عمو.
ـ مىدونى چهطور به اونجا مىرسيم؟
ـ نه!
ـ پس چرا ديگه سؤال نمىكنى؟
ـ چون كه پدر داره رانندگى مىكُنه.
«چون كه پدر داره رانندگى مىكنه»! اين پاسخ از يك دختر سه ساله، در سالهاى متوالى پس از آن، نيرو و كمكى براى دكتر شد كه طى سفرش با خدا هر جا كه دچار ترس و ترديد مىشد، از او كمك مىگرفت.
بله! اداره همه چيز در دست خداست. ما ممكن است مقصد را بشناسيم و گاهى اوقات مثل آن دختر كوچولو فقط اسم آن را بدانيم، بدون اينكه واقعاً بدانيم كى هست و كجاست. ما راه را بلد نيستيم؛ نمىدانيم چهطور از نقشه استفاده كنيم؛ نمىدانيم آيا مىتوانيم رستورانى در طول را پيدا كنيم؛ امّا دختر كوچولو مهمترين چيز را مىدانست: «پدر رانندگى مىكنه». او مىدانست كه پدر، تمام نيازهايش را فراهم مىكند.
آيا مىدانيد كه پدرتان، خداوند بزرگ، هدايتگرِ ماست. رفتار و عكسالعمل شما به عنوان مسافر و بنده او چيست؟ شايد پيش از اين، سؤالات زيادى كرده باشيد؛ امّا آيا توانستهايد همانند دختر كوچولو به اين نكته مهم برسيد كه: «پدر، راننده است»؟(1)
_______________________________
1 . در مسيحت، براى خداوند، تعبير «پدر» يا «پدر مقدّسى كه در آسمان است» به كار مىرود. بر اين اساس، تشبيه و تمثيلى كه در اين خاطره زيبا ديده مىشود، در ادبيات مسيحى، ملموستر است. در اسلام نيز «مردم، خانواده خدا هستند» (بحارالأنوار، ج5، ص314) و «خداوند، سرپرست افراد با ايمان است» (سوره بقره آيه 276). (بخش علمى)