براى رسيدن به تفاهم بايد خود را بيان كنيم

مترجم: نسرين رمضانعلى

اگر اولين شرط براى رسيدن به تفاهم، تمايل براى فهميدن است، شرط دوم، بيان كردنِ دركِ خويش است. هر انسانى نياز دارد كه خود را بيان كند. نبود اين فرصت، ممكن است شخص را بيمار كند. البته تنها از طريق ازدواج نيست كه ما مى‏توانيم خود را بيان كنيم. تمامى روابطمان با ديگران در جهان اجتماعى‏مان نيز در اين امر، تأثير دارند. با وجود اين، اگر شخصى متأهل باشد از طريق همسرش است كه نياز براى اظهار نمود كردن، جلوه بيشترى پيدا مى‏كند. مردانى هستند كه از سلامت روانىِ ضعيف همسرانشان شكايت مى‏كنند، بدون درك اين مطلب كه همسرانشان بيمارند و يا صرفا به خاطر اين كه شوهران هرگز به حرف آنها گوش نمى‏كنند.

براى اين كه ابراز وجود كنيم بايد احساس گرم و پذيرش مهربانانه و نوعى گوش دادنِ توأم با دقت، بر فضاى زندگى مشترك ما حاكم باشد.

هر كدام از ما به سادگى دليلى براى پرهيز از شناخت واقعى پيدا مى‏كنيم. خانمى به من مى‏گفت: «وقتى با همسرم راجع به مسائلى مهم، شروع به صحبت مى‏كنم، كلاهش را بر سر مى‏گذارد و از خانه بيرون مى‏رود و يا به سمت اتاقش مى‏رود». با اين همه، در اين‏گونه موارد، همه ما به راحتى مى‏توانيم به دنبال روش‏هايى باشيم تا ما را از ارتباطات رو در رو جدا كند. حقيقت، اين است كه خيلى از آدم‏هاى متأهل، از اين رو در رو شدن‏ها مى‏گريزند. آنها از برملا شدن حقايق مى‏ترسند. زوجين، «وقتى» براى اين كار ضرورى و مهم اختصاص نمى‏دهند يا صرف نمى‏كنند. حتى وقتى به تعطيلات مى‏روند، به دنبال پيدا كردن هرگونه سرگرمى‏اى هستند كه به وظيفه اصلى‏شان (گفتگو در آرامش) نپردازند. دوست‏هاى بسيار صميمى و خوش معاشرت را به منزل دعوت مى‏كنند؛ دوستانى كه آنها را قادر مى‏سازند تا از صحبت كردنِ آرام، صميمى و رو در رو با همسرانشان بپرهيزند.

بايد وقت زيادى جهت بنا كردن يك زندگى مشترك حقيقى و مثبت صرف شود. يك شناخت عميق، به ندرت در طول چند لحظه به وقوع مى‏پيوندد. اين رويارويى بايد توسط ساعت‏ها توجه دقيق به تفاوت‏هاى فردى يكديگر فراهم شود.

منبع:

Marriage Difficulties, July, 1998.