4

كبوتر صلح مسيح، زخمى است

وقتى پيامبر، رو به تو مى‏ايستاد و قامت مى‏بست، چه حالى به تو دست مى‏داد، حرم زخم خورده تصرّف شده؟
وقتى صداى قد قامت پيامبر، هواى تو را پُر مى‏كرد، فرشته‏ها در گوشَت چه مى‏گفتند؟
كفترها روى گنبدت جشن پرواز نمى‏گيرند. اين روزها ابرهاى آسمان، روى دوشت سنگينى مى‏كنند. از زيارت آدمهاى خوب، محروم شده‏اى. زمانى كه مسيح، كبوتر صلحش را روى بامت پرواز داد، زمين، خوشحال بود و آفتاب، صميمى‏تر مى‏تابيد؛ امّا اين روزها كبوتر صلح مسيح زخمى است. زبان مسيح از كينه و تهمت، خالى بود و تو امروز زيرباران كينه و تهمت، بدون چتر ايستاده‏اى.
به ياد جمعه‏ها كه ميزبان سجّاده‏هاى لطيف بودى و با تكبيرة الإحرام مردم، هزار پنجره در دلت به سوى خدا باز مى‏شد.
به ياد دستهايى كه با آرامش، بر در و ديوارت كشيده مى‏شد و گريه‏هايى كه تو را از خود بى‏خود مى‏كرد.
به ياد همه روزهاى خوبى كه دلها براى زيارتت پَر مى‏كشيد.
بدون كبوترانت چه مى‏كنى؟ در چنگال هيولاى خون، چه حالى دارى اى قدس شريف! دختر باكره جبرئيل!

زندگى ما با حرف و حديث تو خو گرفته است

چقدر حرفهايت ريشه‏دار بود و چقدر امتداد داشت كه از هزارسال پيش كه آنها را به لب آورده‏اى تا حال، باقى مانده است. از حرفهايت بوى زندگى مى‏آيد. فرشته‏ها با حرفهاى تو بال وا مى‏كنند و آسمان را به زمين مى‏آورند. من با حديثهاى تو نفس مى‏كِشم. وقتى احاديث تو را مى‏خوانم، شاعر مى‏شوم و بوى شعر، ديوارهاى خانه را رنگ مى‏كند. تو هرچه باشى و هركجا باشى، زندگى ما با حرف و حديث تو خو گرفته است. هرچند ضريحت را به يغما برده باشند و هرچند نگذارند كفشهايمان با گرد مقبره‏ات، راه رفتن را بياموزند.
از تمام تو، حرفهايت براى ما يادگارى مانده است و از تمام حرفهايت، زندگى جارى مى‏شود و تمام زندگى ما به سوى تو قنوت گرفته است.
هميشه عطر خنده‏هاى پيامبر از نام تو مى‏وزد. هميشه بوى دامان فاطمه(س) و رداى على(ع) را دارى، حتى اگر ششمين امام باشى.

 

5

سفره نور

هميشه حسرت يك مرد مى‏كشد تاريخ