26

اميد و آرزو در گفتار بزرگان:

طعم زندگى جز به اميد و آرزو نيست و اميد، بهترين توشه مسافر است.
اميد ما در ايمان است.
اين جمله كوتاه، حاوى تمامى نصايح است: اميدوار باش! اميد در زندگانى همان قدر اهميت دارد كه بال براى پرندگان.
مردم بينوا و تيره‏بخت، درمانى جز اميد ندارند.
يگانه تسكين دهنده آرزوهاى طلايى دو چيز است: صبر و اميد.
شخص شجاع و با تصميم، هر وقت به مانع و مخالفتى بر خورَد، هرگز نااميد و مأيوس نمى‏شود و از تصميم خود منصرف نمى‏گردد.
دنيا با اميد برپاست و آدمى به اميد، زنده است.
به مانند اميد هيچ چيز را نديدم كه سرها و گردن‏ها از براى آن، خوار نگردد.
در ژرفاى اميدها و آرزوها، شناخت خاموش و بى‏صداى شما، با تكيه بر زندگى ايستاده است و قلب‏هاى شما، همچون بذرها كه در زير انبوه برف و يخ نيز خواب بهار را مى‏بينند، به رؤياهاى بهاران خويش چشم دوخته‏اند.
مأيوس مباش؛ چون ممكن است آخرين كليدى كه در جيب دارى، قفل را بگشايد.
انسان، در عين نوميدى، اميدوار است.
اميد، صبحانه دلپذيرى است؛ اما شام درخور توجّهى نيست.
هر وقت در آسمان زندگى خود، قطعه ابرى مشاهده كرديم، نبايد همه چيز را سياه و ظلمانى بپنداريم؛ بايد متوجه آفتاب و روشنايى كاملى هم كه در پس آن ابرهاى موقّت موجود است بشويم.
از دست دادن اميدى پوچ و آرزويى محال، خود موفقيتى بزرگ است.
آرزوهاى هر فردى محدود به ادراكات اوست؛ كسى نمى‏تواند فراتر از آنچه درك مى‏كند، آرزو نمايد.
آن كس كه اميد را از دست مى‏دهد، خيلى چيزها را از دست داده است.
اگر روزگارى شأن و مقامت پايين آمد، نااميد مشو؛ چون آفتاب، هر روز هنگام غروب، پايين مى‏رود تا بامداد روز ديگر، بالا بيايد.
اميد، نصف خوش‏بختى است.
بسا اتفاق مى‏افتد كه در جست‏وجوى سعادتى خيالى برمى‏آييم و خود را گرفتار هزاران مصيبت واقعى مى‏نماييم.
تا رمقى از جان باقى است، اميدى هست.
چون زندگى ما درياست، اميد، به لنگرگاهى تشبيه شده است كه در مواقع توفانى بدان پناه مى‏بريم تا بتوانيم به روى پاى خود بايستيم.
حيات بى‏اميد، همدوش و هم‏سفر ممات است.
دست طبيعت، اميدهاى انسان را در هيچ حدود و ثغورى محصور نساخته است و آرزوهاى بشرى هرگز حدّى نمى‏شناسند.
راه زندگى پر از موانع و مشكلات است؛ تنها كسى مى‏تواند از اين راه پرخطر عبور كند كه روحش از اميد، لبريز باشد و نوميدى در وى نفوذ نكند.
 

27

زياد زيستن، تقريباً آرزوى همه مى‏باشد؛ ولى خوب زيستن، آرمان يك عدّه معدود.

عاملى كه اين‏گونه زندگى را بر ما غم‏انگيز ساخته، پيرى و پايان لذّت‏ها نيست، بلكه قطع اميد است.
كسى كه اميدوارى را وسيله معاش خود قرار بدهد، احتمال دارد از گرسنگى بميرد.
گريه چرا؟ فتح را آرزو كنيد!
متانت، ريشه اميد است و اميد، كليد كاميابى.
هرچه كم‏تر آرزو داشته باشيد، محروميت‏هايتان كم‏تر است.
همواره عزم، مرا از خانه مذلّت دور دارد و از شهرى كوچم دهد و به شهر ديگر افكند؛ اگر پاى رسيدن آرزو در ميان نباشد، ورود مرگ را خواستارم.
اميد، مانند قلابى است كه هرچيز را به‏سوى ما تواند كشيد.
اميد و آرزو آخرين چيزى است كه دست از گريبان بشر برمى‏دارد.
آدمى وقتى پير مى‏شود كه آرزوهاى خود را از دست داده باشد و ديگر چيزى نداشته باشد كه چونان آرزو بدان بينديشد.
جنبش مردمىِ اوج گيرنده، اميدهاى نزديك را در دل مى‏پروراند. جنبش، مصمم است پيروان خويش را به اقدام و عمل برانگيزد و تنها آن نوع اميدوارى منتظر در خم كوچه است كه مردم را به عمل برمى‏انگيزد؛ امّا وقتى كه جنبش، قدرت را در اختيار مى‏گيرد، اميدهاى دور، يعنى رؤياها و تصورات، مورد توجه قرار مى‏گيرند.
اميدها همه بايد به‏سوى وعده‏گاه ديگر باشد. مگر نه اين‏كه نيازهاى انسان در اين سرا، پيوسته در حال دگرگونى است و تنها چيزى كه دگرگون نمى‏شود، «عشق» اوست كه بايد پاسخگوى نيازهايش باشد؟!
تنها آن‏گونه اميدى برآستانه پيروزى است كه مردمان را به عمل برانگيزد. تمامى جنبش‏هاى پيروزِ مردمى، اميدهاى بلندمدّت مخصوص به خود داشته‏اند.

اميد و آرزو در شعر شاعران:

28