52

حالا كه قحط نكيساست

غروب است. من در وسط بزرگ‏ترين تنهايى جهان ايستاده‏ام. بادهاى صد و بيست روزه ترديد، بر من مى‏وزند و تكه‏هاى مرا مى‏برند. اكسيژن دشت را نفس مى‏كشم و دى‏اكسيد آه پس مى‏دهم. تمام سلول‏هاى بدنم چشم به جاده دوخته‏اند تا ببينند جاده كى شكافته مى‏شود و ريه‏هايش را از هواى گام‏هاى اسبت سرشار مى‏كند. اى آرزوى ناپيداى آشكار كه تمام دست‏ها هواى تو را چنگ مى‏زنند و به دنبال تو مى‏گردند، تاريكى محض، چشم‏هاى ما را تمسخر مى‏كند. مردمك چشم‏هايمان هرچه مى‏چرخد، فقط جام‏هاى تاريكى را سر مى‏كشد. كبريت‏هاى صاعقه‏ات كجاست؟
راستش اين تنهايى پير، اين تنهايى تاريخى، دارد اندك اندك، تمام مرا مى‏بلعد. كاش مى‏شد زودتر در جمعيت تو گم شوم!
من، خسته هميشه هستم؛ خسته تمام سر و صداهاى شهرم؛ خسته همه آلودگى‏هاى صوتى. گوش‏هايم از تنفّر سر و صداها پر شده‏اند. آرزومند يك جُرعه از طراوت‏هاى چنگ نكيسا هستم. اين روزها قحط نكيساست. گوش‏هاى من ديگر طاقت بوق و گاز و ترمز و زنگ و عربده و قهقهه را ندارد. گوش‏هاى من از حال و هواى ناموزون جهان خسته شده‏اند. پرده گوش‏هايم به حدّ انفجار رسيده است. آلودگى‏هاى صوتى پرده‏درى مى‏كنند. من تا چه وقت، در اين هياهوى بى‏انضباط غرق باشم؟ تا چه وقت، گوش به نيامدنت بسپارم؟ زودتر از نقطه اتصال آسمان و جاده نمايان شو تا طنين گام اسبت، گوش‏هايم را نوازش دهد؛ اى كه همه غزل‏هاى ناب از گام اسب تو مى‏بارد!
اى دور از دسترس! نمى‏دانم در سحر مى‏رسى يا بايد برسى تا سحر شود؛ اما مى‏دانم كه از تمام شناسنامه‏ات فقط نامت را فهميده‏ام. اى ناشناس‏تر از همه كهكشان‏هاى دور! چيزى به تمام شدن من نمانده است. توفان دورى‏ات، برگ‏هاى روحم را زرد كرده و به زمين ريخته است. ديگر در شروع پايان خود هستم. اين لحظه‏هاى تكرارى را با حضورت بياشوب و به لبخندت بگو بر مردمك چشمم تكيه كند. من در حال دست و پا زدن هستم. هيچ مى‏دانى؟ من آتشفشان بزرگ زمينم. مى‏جوشم. مى‏خروشم و فوران مى‏كنم.
باران من! بيا و بر شانه‏هايم بنشين تا اين آتش سوزنده فرو بخوابد. مبادا همه مرا از هم بپاشاند!

 

53

آيينه مى‏پوشيم

سپيده

گل هميشه بهار