81

آرامش، آسايش و آشتى، در سخن بزرگان:

قدر عافيت، كسى داند كه به مصيبتى گرفتار آيد.
تا رنج كِهترى بر خويشتن ننهى، به آسايش مِهترى نرسى.
هميشه در هنگام هجوم سختى‏ها، خويشتن را با يادگارهاى شيرين گذشته و اميدهاى زيباى آينده دلگرم كن.
با سخن گفتن از صلح، دنيا امن نمى‏شود.
گمان مى‏كنم كه خداوند، سختى‏ها را براى درك شيرينى رفاه و عافيت و نيز جنگ را براى درك لذّت صلح، آفريده است.
فقط بعد از انجام وظيفه است كه آسودگى وجدان به سراغ ما مى‏آيد.
آن‏جا كه انديشه ناتوان مى‏شود، وجدان، راهبر خوبى است كه ما را از ميان امواج اضطراب و ترديد، به ساحل فراغت و آسايش مى‏رسانَد.
صفت درويش، آرامش است به وقت ندارى و ايثار است به وقت دارندگى.
هرگاه وجدانت ضمير تو را ناآرام نمود و سرزنش و پشيمانى به سراغت آمد، بدان كه دارى براى كارى مجازات مى‏شوى.
دين و اخلاق، پشتيبان‏هاى لازم براى ترقّى يك ملّت‏اند كه تكامل مادّى و معنوى و آسايش و رفاه يك مملكت، بر اساس آنها شكل مى‏گيرد.
دين، بيش‏تر از آنچه بتوانيم تصوّر كنيم، فراغت خاطر و آرامش خيال به همراه مى‏آورد و تحمّل مصيبت‏ها را آسان مى‏كند.
 

82

اگر مذهب، ما را تسلّى نمى‏داد، زندگى رقّت‏انگيزى داشتيم.

آرامش و نرمى به هيچ چيز وارد نشده‏اند، مگر آن كه آن را زينت بخشيده‏اند.
هر كه در جام گيتى نماى خِرد، فرجام كارها ننگرد و در مَطلعِ انديشه مَخلَص را ياد نكند، هميشه پراكنده دل و آسيمه‏سر و بى‏سامانْ‏كار باشد.
آسايش، در قالب يك خدمتگزار پيش مى‏آيد و اندك اندك تبديل به يك ارباب مى‏شود. يك روز صبح كه چشم باز مى‏كنى، مى‏بينى همان چيزهايى كه براى راحتى خود فراهم آورده‏اى، تو را زندانى خويش كرده‏اند.
انسان امروز، ارزشى بيش از اندازه براى رفاه خويش قائل است. بخش اعظم اضطراب‏ها و نگرانى‏هاى ما ناشى از همين اعتياد ما به راحت‏طلبى است. در حالى كه هرچه كم‏تر براى نوع زندگى و احساسات خودمان قانون وضع كنيم، راحت‏تر زندگى خواهيم كرد.
نگرانى‏هاى انسان، بهترين استعدادهاى او را بيدار و آشكار مى‏كنند.
از آرامشِ پيش از توفان، بترس.
اندكى تشويش، در هر لحظه از زندگى براى انسان، لازم است. تشويش مفيد و ملايم، مثل موج‏هاى كوتاه، قايق زندگى را به پيش مى‏رانَد.
خوشبختى پروانه‏اى است كه اگر آرام بنشينيد، روى سر شما خواهد نشست.
خوشى و راحتى دائم را هيچ كس نمى‏تواند تحمّل كند؛ چون مثل اين است كه در همين دنيا به عذاب جهنّم، گرفتار شده باشى.
هيچ سعادتى بالاتر از آرامش فكر نيست.
در جهان، از همه زيباتر، دو چيز است: آسمان پر ستاره و وجدان آسوده!
خوشى، هميشگى نيست، مثل فصل شكوفه دادن درختان.
به گمان من، رفاه هر نسلى از انسان در هر گوشه‏اى از زمين، ثمره تلاش آنهاست و ريشه در رنج‏ها و مجاهدت‏هاى پدرانشان دارد: عرق ريختن‏ها، اشك‏ها، خون‏ها، دردها و فريادها.
چه‏قدر آه كشيدن، آرامم مى‏كند! شايد از آن هنگام كه خواندم امام صادق(ع) به عيادت دوست بيمارش رفت و در جواب آنها كه بيمار را از آه كشيدن برحذر مى‏داشتند، گفت: «آه» از نام‏هاى خداست!
اعتقاد به «موعود»، اين درس را براى ما دارد كه هيچ‏گاه ساختن جهانى عارى از ظلم و جهل را از خاطر نبريم و تلاش براى استقرار نظام عادل و آزادى بخش و امنيّت‏گستر را تكليف بدانيم... حال، يا در زمره ياران او در مى‏آييم و يا در اين راه (راه رسيدن به مدينه فاضله) جان مى‏بازيم كه در اين صورت، آزادى و رفاه و امنيت و صلح مطلق، پاداش ماست: پاداش آخرت.

83

آرامش، آسايش و آشتى، در سروده‏هاى شاعران:

زندگى خالى نيست:
مهربانى هست،
سيب هست،
ايمان هست.
آرى...
تا شقايق هست،
زندگى بايد كرد! با عزم «رفتن»، از رنج و از غم،
هم مى‏توان ره‏توشه برداشت،
هم مى‏توان آسوده پر زد!