از ميان نامهها
اصفهان: حميدرضا امينى - مريم تيكنى - زهرا حجّتى رضا دُرّى - محمدمهدى رحيمپور - محمدمهدى شيخ صرّاف - حسين ياريان
اهواز: فاطمه آهنگرى - محمدصادق امينى - مهدى خورشيدى بهزادى - غلامرضا رادمنش - رضا سيبوه
بابل: مهدى قربانزاده
بناب: عسكر عظيمى - مهدى مسيّبزاده
بهشهر: حميدرضا مباركى
تبريز: مجتبى مسيّبزاده - محمّد ملكى
تهران: مصطفى آجرلو - عباس تربن - رضا فتحىپور - موسى كوثريان - محمدحسن كيانى فريد - رسول محمّد نژاد طارانى - بهرام شاكرىجو - داود چوپانى فرحناد - ميلاد كندرى فرد - محبوبه محمدى
رشت: فتانه لايقى قدردان
رودسر: راحله سهيلى
سرخس: محمدحسين حسينيان
شهركرد: محمدصادق صادقى
شيراز: حسين دانشمند - محمدعلى فاضل - مسعود فدايى بحرينى - سهيل يزدانى - مريم يزدانى
كاشان: راضيه فقيهى
ماهشهر: فريده قنواتى - مهدى محمدى - مريم مردانه
محمودآباد: رحمت اللّه شعبانى
مشهد: سلمانىزاده - سيدعلى مهاجريان مقدم
نيشابور: سمانه فقيه
همدان:امير حبيبى افراجردى - محمدهادى عزيزيان سروش
يزد: حسن امين - فاطمه عُرف
گويند شِبلى روزى طهارت كرد به قصدِ آنكه به مسجد آيد. از هاتفى شنيد كه: «ظاهر شُستى، صفاى باطن كجاست؟».
شبلى گفت: «بازگشتم. همه مِلك و ميراث دادم و يك سال جز بدان مقدار جامه كه نماز بدان رَوا بُوَد نپوشيدم». آنگاه به نزديكِ جُنَيد آمدم. گفت: «يا ابابكر! اين سختْ سودمندْ طهارتى بود كه كردى. خداىْ تو را پيوسته طاهر داراد»!
گفت كه از آن پس هرگز بىطهارت نبود.
كشف المحجوب