نمایه اعمال حج عمره در سایت جدید حوزه
چون بسيارى از مردم بعد از اعمال حج عمره مفرده بجا مىآورند چند جملهاى هم در اين باره گفته مىشود.
بدانكه بعد از فارغ شدن از اعمال حج در صورت امكان مستحب است عمره مفرده بجا آورده شود و چون بين علماء اختلاف است كه آيا بايد بين اين عمره و عمره تمتع كه بجا آورده يك ماه فاصله باشد يا نه بنابراين اگر بدون فاصله شدن يك ماه كسى بخواهد انجام دهد احتياط آنست كه بقصد رجاء بجا آورد (يعنى باميد اينكه بدون فاصله يك ماه هم مطلوب خداوند باشد.)
صورت عمره مفرده را قبلا گفتيم در اينجا تكرار مىكنيم.
صورت آن چنين كه بايد انسان از مكه و محدوده حرم خارج شود به محلى كه جزء حرم نيست مثلا به تنعيم آنجا بايد محرم شود و لباس احرام بپوشد با همان آداب و شرايطى كه در مسائل احرام گفتيم البته به نيت احرام عمره مفرده استحباب بعد مىآيد به مكه طواف و نماز طواف و سعى بين صفا و مروه و تقصير را مثل همان عمره تمتع انجام مىدهد و پس از تقصير طواف نساء و دو ركعت نماز آن را بجا مىآورد و تمام مىشود بنابراين عمره مفرده يك طواف نساء و نماز آن زيادتر از عمره تمتع است و بايد توجه داشت بعد از محرم شدن براى عمره مفرده همه آن چيزهائى كه سابقا گفتيم بر محرم حرام مىشود در اينجا هم حرام مىشود تصور نكنيد كه چون اين عمره مستحب است و واجب نيست آن احكام را ندارد بنابراين بعد از محرم شدن تا انسان اعمال آن را بجا نياورد و تقصير نكند و طواف نساء و نماز آنرا انجام ندهد از احرام خارج نمىشود و همه چيزهائى كه گفتهايم حتى زن بر او حرام است و پس از بجا آوردن اعمال و تقصير و طواف نساء و نماز آن از احرام خارج مىشود و همه چيز بر او حلال است.
مستحب است در وقتخارج شدن از مكه انسان هفت دور طواف كند بقصد وداع كه دعاها و آدابى هم دارد در كتب مفصل ذكر شده ولى همان طواف تنها هم كافى است.
مسئله: در تقصيرهائى كه در عمره تمتع كرده و كفاره داشته باحتياط وجوبى بايد گوسفند يا غير گوسفند هر چه باشد در مكه قربانى و ذبح كند و اگر در احرام حج تقصير كرده كفاره آن را در منى ذبح كند و اگر ترك كرد و به محل خودش بازگرديد در محل خود بكشد و صدقه بدهد.
مسئله: شرايطى كه براى قربانى روز عيد گفتيم كه بايد صحيح و سالم و بىعيب باشد رعايت اين شرايط در كفاره واجب نيست و مىتواند هر طور گوسفندى را كفاره بدهد و ذبح كند ولى خودش از گوشت كفارات نبايد بخورد و مصرف آن فقرا و مساكين هستند.
مسئله: گاهى انسان بعد از محرم شدن گرفتار مىشود مثلا بزندان مىافتد يا مانع مىشوند او را از اينكه بمكه رود يا اعمال را انجام دهد و گاهى بعد از محرم شدن مريض مىشود بطورى كه قادر بر رفتن به مكه يا انجام اعمال نيست اينگونه افراد بايد با قربانى كردن و تقصير نمودن مطابق دستوراتى كه داده شده از احرام بيرون آيند و سال بعد حج را بجا آورند. و چون در اين باره مسائل زيادى هست و ما بنابر اختصار داريم اگر براى كسى چنين اتفاقاتى افتاد در موقع از اهلش بپرسد و بوظيفهاش عمل كند تا بطور صحيح از احرام خارج گردد.
مسئله: اگر اول ماه ذيحجه نزد علماء اهل سنت ثابتشد و حكم كردند باول ماه بايد حجاج شيعه از آنها پيروى كنند و روزى را كه ساير مسلمين بعرفات مىروند اينها نيز بروند و حج آنها صحيح است و بايد دانست كه چون افق حجاز با ايران مختلف است غالبا در آنجا يك روز پيش از ايران اول ماه مىشود و هيچوقت قطع به مخالفتحاصل نمىشود و وسواسى كردن صحيح نيست.
مسئله: سجده نمودن بر تمام اقسام سنگها چه مرمر باشد يا سنگهاى سياه معدنى صحيح است و سنگهاى مسجدالحرام و مسجد پيغمبر(ص) از اين قبيل است و مهر گذاشتن و سجده كردن بر آن در حال تقيه حرام است و نماز اشكال پيدا مىكند.
مسئله: شركت در نماز جمعه و جماعت اهل سنت جايز و پسنديده است.
به اين احاديث توجه كنيد:
1- حضرت صادق(ع) فرمود تا زمانى كه كعبه برقرار باشد و ايستاده، دين اسلام ايستاده و پايدار است (وسائل الشيعه جلد 8 ص 14)
2- حضرت صادق(ع) فرمود آگاه باشيد اگر مردم حجخانه خدا را ترك كنند هرآينه عذاب بر آنها نازل مىشود و مهلت داده نخواهند شد (وسائل الشيعه جلد 8 ص 14)
3- حضرت صادق(ع) فرمود حج كننده هميشه نور حج در او هست تا وقتى كه بطرف گناه نرفته (وسائل الشيعه جلد 8 ص 68)
4- امام صادق(ع) فرمود هر كه خاشاكى از چهره برادر مؤمنش برگيرد خداوند برايش ده حسنه نويسد و هر كه بچهره برادرش تبسم كند يك حسنه براى او است (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 392)
5- رسول خدا(ص) فرمود كسيكه مؤمنى را يارى كند خداى بزرگ 73 گرفتارى از او بردارد كه يكى از آنها در دنيا باشد و هفتاد و دو ديگر هنگام گرفتاريهاى بزرگ و فرمود وقتى كه مردم بخود مشغولند (يعنى روز قيامت) (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 286)
6- رسول خدا(ص) فرمود هر كس مؤمنى را شاد و خوشحال سازد مرا خوشحال كرده و هر كس مرا خوشحال كند خدا را خوشحال نموده (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 271)
7- امام باقر(ع) و امام صادق(ع) فرمودند هر كه بسنگينى ذرهاى تكبر در دلش باشد داخل بهشت نشود (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 423)
8- موسى بن جعفر(ع) فرمود از ما نيست كسى كه هر روز حساب خود را نكند پس اگر كار نيكى كرده از خداوند زيادى آنرا بخواهد و اگر گناه و كار بدى كرده از خداوند آمرزش خواهد و توبه كند (اصول كافى با ترجمه جلد 4 ص 190)
9- حضرت صادق(ع) فرمود هركس غضب خود را نگه دارد خدا عيب او را بپوشاند (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 413)
10- رسول خدا(ص) فرمود هيچگاه نبود كه جبرئيل نزد من آيد جز آنكه مرا موعظه مىكرد و آخرين سخنش به من اين بود كه از دشمنى با مردم بپرهيز زيرا كه آن عيب پوشيده را آشكار كند و عزت را ببرد. (اصول كافى با ترجمه جلد 3 ص 411)
اللهم نجنا برحمتك من شرور انفسنا و احشرنا مع الصالحين و الحمد لله رب العالمين و صلى الله على محمد و آله الطاهرين.
الراجى عفو ربه - على عراقچى همدانى
17 رمضان 1402 / 18 تيرماه 1361