نمازگزار پس از قرائت (1) به ركوع مىرود.يعنى در برابر خدا-موجودى كه ماوراى نقطه اوج انديشه انسان در آفاق خصلتهاى نيك و عظمت آفرين است-از سر تعظيم خم مىشود.
ركوع نمايشگر و نمودار خضوع انسان است در برابر قدرتى كه آن را فراتر از خود مىداند، و مسلمان چون خدا را برترين قدرتها مىداند در برابر او ركوع مىكند.و چون هيچ موجودى جز خدا را برتر و فراتر از انسانيتخود نمىداند در برابر هيچكس و هيچ چيز ديگر سر خم نمىكند.در همان حال كه تن خود را در برابر خدا به حالتى خاضعانه درآورده است، زبان را نيز به حمد و ستايش و بيان عظمت او مىگشايد.
سبحان ربى العظيم و بحمده (2) -پاك و پيراسته استخداوندگار بزرگ من و من او را ستايش مىكنم.
اين حركت كه با گفتارى هماهنگ انجام مىگيرد بهنمازگزار و هم به ديگران كه اين حالت را از او مىبينند، بندگى او را در برابر خدا باز مىنمايد و چون بنده خدا، بنده غير خدا نيست آشكارا سرافرازى و آزادى او را از بردگى غير خدا اعلام مىكند.
پىنوشتها:
1.منظور خواندنيها و گفتنىهايى است كه در حال ايستاده گفته مىشود.حمد و سوره در ركعت اول و دوم، و تسبيحات اربعه يا فقط سوره حمد در ركعتسوم و چهارم.
2.به جاى اين ذكر مىتوان گفت:سبحان الله سبحان الله سبحان الله.