كتاب: سيره معصومان ج 3 ص 37
نويسنده: سيد محسن امين
مترجم: على حجتى كرمانى
على (ع) عابدترين مردمان بود.پيشانى او به خاطر سجدههاى طولانيش همچون زانوى اشتر پينه بسته بود.و دعاهايى كه از او به دست ما رسيده، در اثبات اين ادعا كافى است.امام زين العابدين (ع) ، با آن عبادتهاى فراوان و طولانى، عبادت خود را بسى كوچكتر و كمتر از عبادت على بن ابيطالب قلمداد مىكرد.از شگفتى احوال آن حضرت، آن است كه در شخصيت وى صفاتى متضاد با هم جمع آمده است.از يك طرف مىبينيم در جنگها، تاخت و تاز مىكند و با هماوردان، به نبرد مىپردازد.، دلير مردان عرب را بر خاك و خون مىنشاند و قلبى سخت و خويى جنگجو داشته است، اما از سويى ديگر، با وجود دارا بودن اين خصوصيات، عابدترين مخلوقات الهى هم بوده است.شب را با نماز و عبادت و خضوع و گريه و زارى به درگاه پروردگار سپرى مىكرد و با آن روحيه جنگاورى در عين حال، خوش خلقترين مردم و نازكدلترين و نرم خوترين آنان به شمار مىآمد.