مقالاتی از زهد امام علی علیه السلام
كتاب: سيره معصومان ج 3 ص 36
نويسنده: سيد محسن امين
مترجم: على حجتى كرمانى
اگر نظرى به زهد على بيفكنيم دچار حيرت و واماندگى خواهيم شد.مردى كه سرزمينهايى همچون عراق، فارس، حجاز، يمن و مصر، البته به جز شام، در زير حكومت اوست.همچون فقرا لباس خشن در بر مىكند، غذاى ناگوار مىخورد و مىگويد: اى دنيا! ديگران را فريب ده....
او پس از مرگ جز هفتصد درهم از خود به جاى نگذاشت كه آن را براى خريد خدمتكارى براى خانوادهاش كنار گذاشته بود.اموالى را كه در بيت المال بود تقسيم مىكرد و آن گاه دستور مىداد تا آنجا را بروبند.و سپس در همان مكان نماز مىگزارد، به اين اميد كه آن مكان فرداى قيامت در پيشگاه خداوند شاهد و گواه او باشد.در طول زندگيش هرگز غذاى سيرى نخورد.در زهد به چنان مرتبهاى رسيده بود كه دنيا در نظر او كمبهاتر از برگ كوچكى در دهان ملخى جلوه مىكرد.چنانكه ابن عباس در موقع حركتبه بصره گفت: فرمانروايى بر دنيا اسلام براى او كمتر از كفشى كه بيش از سه درهم نمىارزيد، بها نداشت.جز آنكه وى مىخواستحقى را اقامه كند و باطلى را از بين ببرد.